కంటి పాప

కన్ను మూసిన తెరచిన కంటి పాపను వీడలేము

నా కంటి పాపా దూరమై నా కన్నీరాయెను మున్నేరు

ఆ మున్నేరులో మునకలేస్తూ దూరమయ్యాను నా లక్ష్యాలను

లక్ష్యం మరచిన ఎదురీదాలి చేరేందుకు నా కలవైన నిన్ను

ఎదురీత...

నీ తీయ్యని మాటలతో నాలో రేపావు మునుపెన్నడూ కలగని ఆశల్ని

ఆ ఆశల్ని నీ హర్ష వర్షంతో చిగురిమ్పచేసి చేశావు నన్ను నీ స్వప్నాన్ని

ఇంతలోనే, ఆ స్వప్న లోకంలో విహరించే నా ఊహల్ని చేశావు ఎడారిలో ఎండమావుల్ని

ఆ యడబాటుతో తల్లడిల్లుతున్న నాలో రేపుతూనే ఉన్నావు మానని గాయాల్ని

ఈ గాయాల బాధను తాళలేక నిన్ను చేరలేక చెమర్చాయి నా కళ్ళన్నీ

చెమర్చిన కళ్ళతో, తీరాన్ని చూపని నీకై ఎదురీదుతూనే ఉన్నాను దుఖసాగారాన్ని.

నీ కంటి పాపలో నేను

ప్రపంచాన్ని మరచి నీ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ
నన్ను తాకే నీ వెచ్చని శ్వాసను ఆస్వాదిస్తూ
నీ కరములను నా కరములచే గట్టిగ హత్తుకొని నువ్వు
నీ ప్రేమ నాకు మాత్రమే సొంతం అనుకుంటూ
భీతన్నది లేక నీ కనురెప్పమాటున నిదురించాలనుకున్నాను

దైవం ఈర్షతో విధి అనే ఆట ఆడుతూ
మట్టిబొమ్మలం అని మనస్సులు విరిచేస్తూ
నిన్ను నా నుండి వేరుచెయ్యాలని ఆకాంక్షిస్తుంటే
బీరువల్లే పారిపోక ఒక్క క్షణం ఆగమని
నీ వియోగము కలిగించక మునుపే నా ఊపిరి గైకొనమంటాను

నా ఊపిరి

నా నీడవైతే నిన్ను విడిచి చీకటిలో బ్రతికెసేవాన్ని
నా కలవైతే నిదురకు దూరంగా ఉండిపోయేవాన్ని
నా ఊహవైతే బరువెక్కిన హృదయంతో వెలివెసేవాన్ని
నా కన్నీరువైతే ఇంకిపోఎవరకు విలపించేవాన్ని
నా ఊపిరే నువ్వైనప్పుడు ఎలా వదలను కడవరకు నీ నేస్తాన్ని?

నువ్వు నేను

కరగని మనస్సు నీది, దాని జ్ఞాపకాలు దాచిన హృదయం నాది.
కవులకు అందని లాస్యం నీది, ఆ మైకంలో మునిగిఉన్న మనస్సు నాది.

ఎగసిపడే కెరటం లాంటి ఊహలు నీవి, ఆ కడలిన దాగిన బడబాగ్ని మోసేది నేను.
నివురుగప్పిన నిప్పువి నీవు, దహిస్తావు అని తెలిసినా, నిన్ను వీడలేని తత్త్వం నేను.

జ్ఞాపకం కాదు జీవితం

నీవు నన్ను ద్వేషించినా, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తూ ఉంటాను
నీవు మౌనంగా ఉన్నా, దాని వెనుక అంతరంగానై నేనుంటాను
నీవు నన్ను వీడిపోతున్నా నీ నీడల్లే నీతోనే ఉంటాను
నీవు నన్ను మర్చిపోమన్నా, నువ్వు జ్ఞాపకం కాదు నా జీవితం అంటాను.

నా కల

కన్నులకు కలలు సహజం.
ఆ కలలు ఏవేవో ఊహల ఫలితం.

కలలు నిజమైతే కనడం ఓ అర్దం.
కలలు కల్లలైతే కనడం ఎంతో కష్టం.

నా కన్నులు కంటిపాపైన నీకు అర్పితం.
అందులో కన్నీరు మాత్రం నాకు సొంతం.

ఎందరిలో నేనున్నా, నా ఊహలు నీకు అంకితం.
నీ జ్ఞాపకాలతోనే చివరకు అయిపోతానేమో అంతం.